شنبه28اردیبهشت 92

سلام گل مادر. امروز بعد یک هفته مسافرت برگشتیم اداره. دلم پیش توئه دخترکم. دوستت دارم. همین طور که گفتم ما هفته پیش رفتیم مسافرت. شما کمی مریض احوال بودی از چهارشنبه که شما رو از مهد گرفتم صدات کمی گرفته بود و چون قرار بود هفته بعدش بریم مسافرت به همین خاطر بردمت پیش آقای دکتر. خلاصه با آقای دکتر کلی شیرین زبونی کردی منم از فرصت استفاده کردم و گفتم: آقای دکتر با دختر ما عکس می اندازید؟ آقای دکتر مهربون هم خیلی با روی خوش گفت: بله چرا که نه! بزار خوشتیب بشم و شروع کرد به کت پوشیدن و کراوات زدن. بله با آقای دکتر یا به قول بابا رضا عمو ارسطو عکس انداختی که بعداً برات تو پست ها می زارم. پنج شنبه هم جشن تولد آوین بود که به خاطر مریضی شما نرفتیم. شب وسایلمون رو جمع کردیم و صبح جمعه راه افتادیم.

نشستنت تو صندلی جدیداً مکافاتی شده و یه ربع اولش همش به گریه و فریاد های شما می گذره. تو راه کمی خوابیدی کمی برات شعر خوندیم . یه چیز  جالب بگم اینکه تقریباً تمام راه من و بابا آهنگ هایی که برای جاده گلچین کرده بودم و رو گذاشتیم و گوش کردیم. البته من یه فایل آهنگ های عمو پورنگ رو هم برات ذخیره کرده بودم. دیدم داری شیطنت می کنی گفتم: چون دختر خوبی بودی می خوام برات آهنگ عمو پورنگ بزارم. یه 10 دقیقه گذشت بابا رضا گفت: این آهنگ ها چیه! زد یه فایل دیگه. تا آهنگ عوض شد. گفتی: ای! نوبت آخنگ منه. من گوش کنم. من که نمی تو نستم جلوی خندم رو بگیرم رو به بابا کردم و گفتم: بله بابایی هنوز نوبت آویسات. دختر طلایی دیگه.

جدیداً هم مثل پسر خاله کلاه قرمزی آخر همه جملاتت می گی: ای. مسافرت در اصفهان خوب بود. هوای روز گرم و شب خنک و دلنشین بود. شما هم به خاطر مریضی ات کمی اذیت می کردی. و ما تقریباً نتونستیم هیچ وعده غذایی رو با آرامش بخوریم. بابا رضا مهربون هم در تمام بازدید ها حواسش به تو بود و کلی بنده خدا رو این طرف و اون طرف می بردی. مسافرت ما خوب بود ولی فکر کنم اگه بزرگتر بودی بیشتر به همه خوش می گذشت.  در پست های بعدی عکس هات رو می زارم.

دخترم! بودن در کنار تو مرا به اوج می برد مرا ببخش اگر در هیاهوی آدمیان تو را رنجاندم. آرزوی من همیشه شادی توست و لبخند تو زیباترین برای من است...